Ekranda Kim Var Haber Sunucusu mu, Toplumun Aynası mı

Televizyon ekranında bazen bir cümle değil, bir bakış; bir haber değil, bir kıyafet gündem olur. Hele ki söz konusu olan canlı yayında kameraların karşısına çıkan bir kadın sunucuysa, sosyal medyanın büyüteci hemen devreye girer: Kimisi “fazla iddialı” der, kimisi “çok şık”, kimisi de tartışmayı bambaşka bir yere taşır. Son günlerde Lider Haber TV sunucusu Ezgi Kılıç’ın ekranda tercih ettiği kıyafet üzerinden kopan yorum fırtınası da tam olarak böyle başladı. Peki gerçekten konuştuğumuz şey yalnızca bir kıyafet mi, yoksa ekran karşısında kadınlara nasıl baktığımızı ele veren daha büyük bir hikâyenin içinden mi geçiyoruz? Gelin, bu çok konuşulan görüntünün arkasındaki asıl meseleye biraz daha yakından bakalım.

Aslında hikâye tanıdık: Bir ekran görüntüsü sosyal medyada dolaşıma giriyor, yorumlar peş peşe geliyor ve birkaç saat içinde konu yalnızca bir televizyon anı olmaktan çıkıp herkesin fikir beyan ettiği küçük bir toplumsal sınava dönüşüyor. Ezgi Kılıç’ın canlı yayındaki kıyafeti için de benzer bir tablo yaşandı. Bazı izleyiciler sunucunun tarzını cesur ve dikkat çekici bulurken, bazıları haber ekranı için fazla iddialı olduğunu savundu. Kimi yorumlar estetik sınırında kalırken, kimileri de alışık olduğumuz o keskin sosyal medya diline hızla kaydı. Böylece bir sunucunun kıyafet tercihi, bir anda “ekran ciddiyeti”, “kadınların görünürlüğü” ve “izleyicinin yargılama hakkı” gibi başlıkları da beraberinde sürükledi.

Burada asıl dikkat çeken nokta, bu tür tartışmaların neredeyse her zaman kadın ekran yüzleri üzerinden alevlenmesi. Bir erkek sunucunun ceketi, kravatı ya da gömleği çoğu zaman birkaç saniyelik bir izlenim olarak kalırken; bir kadın sunucunun elbisesi, saç modeli ya da duruşu kolayca gündemin merkezine yerleşebiliyor. Üstelik bu değerlendirmeler çoğu zaman yalnızca “beğendim” ya da “beğenmedim” çizgisinde kalmıyor; işin içine mesleki ciddiyet, ahlak, zarafet, hatta kişilik yorumları bile karışıyor. Oysa ekrandaki kişinin yaptığı iş, sunduğu haber, ses tonu, diksiyonu ve yayın hâkimiyeti de en az görünüşü kadar konuşulmayı hak ediyor. Belki de tam bu yüzden, Ezgi Kılıç’ın kıyafeti etrafında dönen tartışma bize yalnızca bir moda tercihini değil, ekran başındaki bakışlarımızı da yeniden düşündürüyor.

Sosyal medya ise bu tür konularda adeta büyüteç görevi görüyor. Televizyonda birkaç saniye görülen bir detay, ekran görüntüsüne dönüşüyor; ardından yorumlara, alıntılara, paylaşımlara ve kısa sürede kendi küçük gündemine sahip bir tartışmaya evriliyor. Üstelik bu süreçte görüntünün bağlamı çoğu zaman kayboluyor. Sunucunun o anda hangi haberi sunduğu, yayın akışının ne olduğu ya da ekrandaki genel atmosfer ikinci plana düşüyor; geriye yalnızca üzerinde konuşulmaya, eleştirilmeye ve hatta yargılanmaya açık bir kare kalıyor. Sosyal medyanın hızlı ve keskin dili de bu kareyi daha da sertleştiriyor. Bir izleyicinin kişisel beğenisi, birkaç yorum sonra toplu bir hükme; basit bir estetik değerlendirme ise kolayca ahlaki bir tartışmaya dönüşebiliyor.

Elbette ekranın da kendine ait bir dili, ritmi ve ciddiyeti var. Haber sunuculuğu, yalnızca kameranın karşısına geçip metin okumaktan ibaret değil; izleyiciyle güven ilişkisi kuran, belli bir temsil sorumluluğu taşıyan bir alan. Bu nedenle ekrandaki kıyafet, renk, duruş ve genel görünümün izleyicide bir etki yaratması son derece doğal. Bir sunucunun tarzı hakkında konuşmak, beğeni belirtmek ya da yayın estetiği açısından yorum yapmak da başlı başına sorun değil. Sorun, bu yorumların çok hızlı biçimde kişinin mesleki değerini gölgeleyen, onu yalnızca görünüşüyle tarif eden ya da ahlaki bir sorgulamaya çeken bir dile dönüşmesi. Çünkü eleştiri başka bir şeydir, hedef göstermek başka; estetik yorum başka bir şeydir, kişinin varlığını kıyafetine indirgemek bambaşka.

Aslında mesele biraz da şurada düğümleniyor: Kadınlar ekranda ne zaman görünse, yalnızca yaptıkları işle değil, nasıl göründükleriyle de sınava çekiliyor. Saçı fazla mı iddialı, makyajı ağır mı, elbisesi cesur mu, rengi ekrana uygun mu, duruşu ciddi mi, gülüşü fazla mı rahat… Liste uzayıp gidiyor. Oysa hepimiz biliyoruz ki stil kişisel bir alan; bazen güçlü görünmek isteriz, bazen sade kalmak, bazen de sadece o gün kendimizi iyi hissettiren parçayı seçmek. Ezgi Kılıç’ın kıyafeti üzerinden başlayan tartışma da tam bu noktada bize tanıdık bir şeyi hatırlatıyor: Kadınların görünürlüğü hâlâ çok kolay yorumlanıyor, çok hızlı etiketleniyor ve çoğu zaman fazlasıyla büyütülüyor. Belki de biraz nefes alıp şunu sormanın zamanı gelmiştir: Ekrandaki bir kadını gerçekten izliyor muyuz, yoksa önce kıyafetinden başlayarak onu hemen bir kategoriye mi yerleştiriyoruz?

Bir yanda ekranın alışılmış ciddiyeti, diğer yanda günümüzün daha özgür, daha kişisel ve daha görünür stil anlayışı var. Belki de tartışmanın bu kadar büyümesinin nedeni tam olarak bu karşılaşma. Haber ekranı uzun yıllar boyunca belli kalıplarla anıldı: koyu renkler, ölçülü çizgiler, dikkat çekmeyen tercihler, mümkün olduğunca “nötr” bir görünüm… Fakat artık ekran yüzleri de tıpkı izleyiciler gibi değişen zamanın içinde yaşıyor. Moda daha cesur, sosyal medya daha hızlı, kişisel stil daha görünür. Bu yüzden Ezgi Kılıç’ın tercihi kimileri için “fazla iddialı”, kimileri içinse yalnızca kendine güvenen bir ekran duruşu olarak okunuyor. Belki de asıl mesele, kimin haklı olduğu değil; bizim hâlâ ekranda güçlü görünen bir kadına nasıl tepki vereceğimizi tam olarak bilemememiz.

Belki de bu tartışmada en ilginç olan şey, kıyafetin kendisinden çok ona yüklediğimiz anlamlar. Aynı görüntüye bakan biri “şıklık” görürken, bir başkası “fazla cesaret”, bir diğeri “ekrana yakışmayan bir tercih” diyebiliyor. Yani aslında ekrandaki kıyafet kadar, bizim o kıyafete baktığımız yer de konuşmaya değer. Çünkü stil dediğimiz şey yalnızca giyilen parça değil; onu gören gözün alışkanlıklarıyla da şekilleniyor. Ezgi Kılıç’ın gündem olan tercihi bu yüzden basit bir “beğendim-beğenmedim” meselesinden çıkıp küçük bir ayna etkisi yaratıyor. Belki de soru şu: Biz kadınların güçlü, dikkat çekici ya da iddialı görünmesine gerçekten alıştık mı, yoksa her seferinde bunu yeniden tartışmaya mı açıyoruz?

Sonuçta bir kıyafet bazen yalnızca bir giysi değildir; kimi zaman bir dönemin değişen zevklerini, ekran alışkanlıklarını ve kadınlara bakış biçimimizi aynı anda görünür kılar. Ezgi Kılıç’ın tercihi de ister beğenilsin ister eleştirilsin, bize küçük ama önemli bir hatırlatma yapıyor: Kadınların nasıl göründüğünü konuşurken, onların ne yaptığını, nasıl çalıştığını ve ekranda nasıl bir varlık gösterdiğini gözden kaçırmamak gerekiyor. Stil üzerine konuşmak elbette keyifli; moda da zaten biraz yorum, biraz cesaret, biraz da kişisel duruş değil mi? Ama belki de bundan sonra ekranda dikkat çeken bir kadın gördüğümüzde önce hüküm vermek yerine, biraz daha merakla, biraz daha nezaketle bakmayı deneyebiliriz. Bir sonraki tartışmada görüşmek üzere; gözümüz ekranda, aklımız ise gördüğümüzün arkasındaki hikâyede olsun.